TUTAMIYORUM ZAMANI

Ayşe, serin bir İstanbul sabahında hızlı hızlı yürürken, etrafından hışır hışır seslerin geldiğini farketti. Yere bakınca, ayaklarının altında dev çınar yapraklarını gördü. Yapraklar da ne ara sarardı da, kahverengiye döndü diye içinden geçirdi. Geçen ay gittiği yaz tatili, sanki dün gibiydi. Zaman hemencecik geçivermişti. Çınar ağaçlarını, çocukluğundan beri pek severdi. Hep ona babasını hatırlatırdı. Babasıyla sonbaharda parka gittiği günleri anımsadı. Zaman ne de hızlı geçiyor diye içinden geçirdi. O meşhur şarkıdaki gibi tutamıyordu zamanı… Zihni; Ayşe’yi oradan oraya götürürken, birden iş görüşmesi saatinin iyice yaklaştığını fark etti ve adımlarını hızlandırdı.  Yine geç kalacağım galiba diyerekten telaşa kapıldı. Ayşe, plan yapma konusunda çok zayıftı. Neden böyle oluyordu ki? Aynı anda birçok şeyi yapabilirken, zamanlama konusunda hep gecikiyordu. 

Ayşe, metroya koştu ama tam binecekken yüzüne metro kapısı kapanmıştı. Kendi kendine şikayetlenmeye başlamıştı… “Bu metro da hep acelem olduğunda kapatır kapılarını.”  diye dert yanmaya başladı. Neyse söylenecek vaktim yok diyerek caddeye çıktı ve hemen bir taksi çevirdi… Çoktan stres olmuştu. Şimdi bu gerginlikle iş görüşmesinde ne söyleyeceğim diye iyice kendini doldurdu… Taksiye bindi binmesine de, yolda trafik vardı… Ayşe aslında işinde başarılı bir kızdı. Diğer arkadaşlarından farklı olarak, problemleri çok hızlı çözerdi. İnsanların aklına gelmeyen soruların cevabı Ayşe’deydi ama bu sefer bulduğu çözüm işe yaramamıştı. Devamlı saatini kontrol edip duruyordu…

Gözleri bir an, havadaki kuşlara takıldı. Onlarda hiçbir telaş yoktu. Ahenkle birbirlerine çarpmadan uçuyorlardı…ALLAH ALLAH dedi… Onları izlemek gözümü hiç yormuyor. Bir hedefe doğru gittikleri belliydi. Hızlı da gidiyorlardı ama telaş yoktu… Belli ki onlarda bir yere yetişmeye çalışıyorlardı… O anda içinden bir kuş olmak geçti… Bir sürü kuş, topluluk halinde hareket ediyorlardı. Onlardaki o ahengi görmek, Ayşe’yi bir nebze rahatlatmıştı. Stresinin azaldığını hissetti… O canlılar bir plan dahilinde telaşsızca hareket ediyorlardı. Bir seminerde, insanlarla hayvanların farkının iradeleri olduğunu duymuştu… Madem benim iradem var, kuşların yaptığı gibi kaygısız bir şekilde hedefime uçabilirim dedi…Başta belki zorlanacağım ama devamlı yaşadığım stresi, planlama yaparak aşabilirim dedi kendi kendine… Bugün artık değişim zamanı gelmişti… O anda kararını vermişti ve çok netti… Aynı anda tıkalı olan trafik de açılmıştı. Sanki zihnindeki tıkanıklık çözülünce, trafik de açılı vermişti. Hayretler içerisinde yoluna devam etti ve iş görüşmesine ucu ucuna yetişti…

Ayşe, iş görüşmesine gittiği gün, kuşlardan çok iyi bir ders almıştı…O günden sonra hiçbir şeyi ucu ucuna yapmadı ve ufak işlerinde bile hep planını yaptı. Bu sefer havalimanına doğru yol alıyordu ama sabahın ilk uçağı olmasına rağmen sakin sakin havalimanına erkenden ulaştı. Yaşadığı o günü anımsayarak gökyüzündeki kuşlara gülümsedi ve yoluna devam etti…

&

Deneyimsel Tasarım Öğretisi insanın mutlu, başarılı olması ve doyumlu ilişkiler yaşaması için tutarlı, faydalı, uygulanabilir ve anlaşılır bilgiler sunar.

 &

Her düşmüşün asıl sorusudur...

Peki nasıl değişirim, nasıl toparlanırım sorusu…

Bugün; yapabileceğin kadar küçük iyi işleri küçümseyip ertelemeyerek…

Bugün; yapamayacağın büyük işlerin hayalinde oyalanmayarak...

 

YAHYA HAMURCU

&

 

https://www.youtube.com/watch?v=4LbiZPfUAVc

https://deneyimselogretivebilinc.blogspot.com/search/label/Kim%20Kimdir

https://deneyimselogretivebilinc.blogspot.com/search/label/%C4%B0li%C5%9Fkilerde%20Ustal%C4%B1k

https://deneyimselogretivebilinc.blogspot.com/search/label/Ba%C5%9Far%C4%B1%20Psikolojisi