Deneyimsel Öğreti ve Bilinç

  Uzun zamandır yürümeye çıkmadım. Bazen düşünüyorum, keşke her şeyi bırakıp gitsem. Ne güzel olurdu… İnsanların beklentilerinden, sorumluluklardan, bitmeyen isteklerden uzak bir yerlere. Ama olmuyor. Hayat, sürekli bir şeylerle meşgul ediyor insanı. Özellikle de ilişkilerle. Herkesin bir nazı, bir kırgınlığı, bir talebi var. Bazen fazla geliyor. “Yakınlar alışkanlık” diyoruz ama dışarıdakiler de o kadar farklı değil aslında. İş yerinde bir amca var mesela, Nuri amca. Ne yaparsan yap, hep bir eksik bulur. Mükemmel bir dosya hazırlarsın, o gelir ve “Şu kağıt biraz kıvrılmış” der. Bu tavrına başlarda çok şaşırmıştım.  O kadar iyi şeyin içinden neden hep olumsuzu görür ki insan?  Ama zamanla fark ettim ki, o detaycılığı bazen çok işe yarıyor. Projelerde olası hataları önceden fark ediyor, yüzlerce kişiyi organize edebiliyor. İşin garibi, kötü biri de değil aslında. Belki biraz fazla temkinli. Bir gün düşünürken fark ettim: Annem de böyle. Evde her şeyi toplasan bile, “Ocağın...

Şehirdeki düzenli hayatımı geride bırakıp Anadolu’nun küçük bir köyüne doğru yola çıkmıştım. Öğretmen olarak ilk görev yerimdi burası. Yol topraktı, evler kerpiçti. Okulumuz ise üç sınıfı tek odada toplayan eski, mütevazı bir binaydı. İçeri ilk adımımı attığımda gördüğüm; ortada borusu çatlak bir soba, köşeleri kırılmış siyah bir yazı tahtası ve ayakları kırık sıralar. Kafamda istemsiz bir cümle döndü;  "Burada ne öğretebilirim ki?" Ama o sabah sınıfa girer girmez içimdeki tüm endişeler gitmişti. Çocuklar öyle içten ve kocaman bir neşeyle “Hoş geldiniz öğretmenim!” dediler ki, o anda tüm endişe ve yorgunluğumu unutmuştum. Ayakkabıları delikti, üstleri başları eskiydi ama gözleri... Gözleri pırıl pırıldı. Kimisi sabah erkenden tarlaya gitmiş, kimisi hayvanlara yem vermiş ama hepsi okulda, sıralarında hazır ve mutluydu. Ders arasında masama küçük bir kese bırakılmıştı. İçinde ceviz, birkaç kuru incir ve el emeği bir mendil vardı. Altına titrek harflerle bir not iliştirilmişti ;...