TUHAF İNSANLAR

 

Uzun zamandır yürümeye çıkmadım. Bazen düşünüyorum, keşke her şeyi bırakıp gitsem. Ne güzel olurdu… İnsanların beklentilerinden, sorumluluklardan, bitmeyen isteklerden uzak bir yerlere.

Ama olmuyor. Hayat, sürekli bir şeylerle meşgul ediyor insanı. Özellikle de ilişkilerle. Herkesin bir nazı, bir kırgınlığı, bir talebi var. Bazen fazla geliyor. “Yakınlar alışkanlık” diyoruz ama dışarıdakiler de o kadar farklı değil aslında. İş yerinde bir amca var mesela, Nuri amca. Ne yaparsan yap, hep bir eksik bulur. Mükemmel bir dosya hazırlarsın, o gelir ve “Şu kağıt biraz kıvrılmış” der. Bu tavrına başlarda çok şaşırmıştım. 

O kadar iyi şeyin içinden neden hep olumsuzu görür ki insan? 

Ama zamanla fark ettim ki, o detaycılığı bazen çok işe yarıyor. Projelerde olası hataları önceden fark ediyor, yüzlerce kişiyi organize edebiliyor. İşin garibi, kötü biri de değil aslında. Belki biraz fazla temkinli. Bir gün düşünürken fark ettim: Annem de böyle. Evde her şeyi toplasan bile, “Ocağın şurası niye silinmedi” diye sorar. Hiçbir şey tam olmaz onun gözünde. Ama bir problem çıktığında, herkesten önce koşar, her şeyi planlar, çözümü bulur. Belki de o yüzden, Nuri amcaya sinirlensem de, içten içe anneme benzetiyorum onu. Benzer bir durumu yakın arkadaşım Melek’te de yaşıyorum. Melek; yumuşacık kalpli, içten, samimi bir insan. Gerçek bir dost. Ama bazen, benim için çok önemli olan konularda, sanki olayın dışında kalıyor. O anlarda beni duygusal olarak anlamadığını hissediyorum. Konuyu kapatıyorum, tartışmıyorum, içime atıyorum. Tuhaf olan şu: Melek bana babamı hatırlatıyor. Babam da yemek düşkünüdür, olaylara fazla derin bakmaz. Ama babamda bu tavra sinir olurum, Melek’te olmam. 

Aynı davranışa, birine sabır, diğerine öfke göstermek ne garip değil mi?

Bazen düşünüyorum, belki de yakınımızdakilere karşı daha az toleranslıyız. Uzakta olana “Ne güzel huyu var” dediğimiz şeye, evde dayanamıyoruz. Nuri amcayı anlayabiliyorum ama anneme aynı anlayışı gösteremiyorum. Melek’e hoşgörüyle yaklaştığım şeyi, babam yaptığında sinirleniyorum. Daha ilginci ise şu: Hayatıma giren insanlar, ailemdeki kişilere çok benziyor. Oysa bilinçli olarak onların tam tersi insanları seçtiğimi sanıyordum. Ama sanki ne kadar uzaklaşmak istersem, hayat beni aynı karakterlerin içine geri itiyor.

Farklılıklar insanı zenginleştirir.

Belki de hayat, bize bir şey anlatmaya çalışıyor. Kaçtığımız kişiliklerden aslında bir şey öğrenmemiz gerekiyordur. Ya da belki, aynı özellikleri farklı insanlarda görmemiz, bizim bakış açımızı değiştirmek içindir. Sonuçta, her yeni insan biraz tanıdık geliyor artık. Belki gerçekten de, kimden kaçarsak kaçalım, dönüp dolaşıp kendimize çıkıyoruzdur.