ZEYTİN DALI

Ben bir zeytin dalıyım. Rüzgâr dallarımın arasında eserken yapraklarıma dokunuyordu,  toprağın derinliklerine kök salarken bu rüzgar içimi ferahlatıyordu. Zeytinliğin yakınında olan evlerden çocuklar yanımıza gelir gidiyordu. Yusuf, bombalanma olmadığı sürece annesi onu zeytinliğe oynatmaya getirirdi. Yusuf sekiz yaşında, yüzünde güneş gibi bir gülümseme. Elinde küçük bir bakır tas olurdu; annesi köyün kuyusundan su taşır, o da bir iki damlasını hep bana dökerdi.

“İç bakalım dost,” derdi Yusuf.

Küçük parmaklarıyla gövdemi okşar, sonra toprağıma bir zeytin çekirdeği gömerdi.

Annesi gülerdi:

“Sen büyürken o da büyüsün, olur mu oğlum?”

Rüzgâr o an başka eserdi. Tenime tenime dokunuyordu. Çocuğun sesinde bir huzur, kadının ellerinde bir sabır olurdu. Ben onların konuşmalarını dinler, dua gibi saklardım yapraklarımda. Onların bize döktüğü su ile bizler kökleniyorduk. Aynı annenin yetiştirdiği evlatlarda bu topraklarda kökleniyordu. Her gün gelen Yusuf o gün gelmedi. Gökyüzü bir anda kararırken, toprak birden ürperdi. Uzaktan bir uğultu duyuldu, kuşlar dağıldı, göğün rengi yandı. Dallarımın ucunda ateş kokusu asılı kaldı.

Köy sessizliğe büründü. Anladım, artık bu işaretlerin ne anlama geldiğini anlıyorduk. Bir patlama, bir çığlık, bir sessizlik. Bu toprakların normali olmuştu bu durum. Anormalin normal karşılandığı bir zamana denk geldik. Binlerce yılın tanığıyım; anormal normal sayıldı.

Sabah olduğunda güneşin ışığı solgundu. Toprak hâlâ sıcaktı. Ve ben, köklerimin dibinde küçük bir el izi buldum. Yanık bir parmak ucunda, bir zeytin çekirdeği. Yusuf’tan kalan son izdi. O çekirdeği toprağın kalbine aldım.

Yıllar geçti. Rüzgârlar, yağmurlar, kışlar… O çekirdek bir gün filizlendi. Onun gövdesi benden, umudu Yusuf’tandı. Zaman aktı, kuşlar geri döndü. Artık etrafımda yeni çocuklar var. Adları belki başka, ama gözlerindeki ışık aynı. Onlar Yusuf’un torunları; elleriyle yeniden fidan dikiyorlar, küçük parmaklarıyla toprağa dokunup fısıldıyorlar:

“Sen büyümeye devam et.”

Şimdi yıl 2045.

Ben hâlâ buradayım ama yalnız değilim.

Etrafımda yüzlerce ağaç, Yusuf’un hayal ettiği gibi bir bahçe var.

Her dalında yeni bir nefes, her yaprağında bir dua saklı.

Ve her sabah, güneş doğarken rüzgâr bana bir ses getiriyor:

“Bir ağaç gider, bin ağaç doğar.”

Ben toprağın hafızasıyım.

Bir nesil gitti, diğeri filiz verdi.

Barışın kokusu yeniden rüzgârda.

Ve bilirim ki, bir gün çocuklar yine gölgemde oynayacak.

Her şey başladığı yere geri dönecek ama aynı şekilde değil. Çünkü umut, toprağın en derin yerinde bile filizlenmeyi bilir.

&

Deneyimsel Tasarım Öğretisi insanın mutlu, başarılı olması ve doyumlu ilişkiler yaşaması için tutarlı, faydalı, uygulanabilir ve anlaşılır bilgiler sunar. 

&

“Bu senin yaşamın…

Bu senin yaşamın ama, beni de ilgilendiriyor!”

Evet, senin yaşamın beni de ilgilendiriyor. Çünkü; aynı zamanda, aynı seyirci karşısında, aynı sahneyi paylaşıyoruz.

Yahya Hamurcu

&

&

 KİM KİMDİR

İLİŞKİLERDE USTALIK

BAŞARI PSİKOLOJİSİ